Nauru Reiszwendel

In Nauru's informele markten bij stranden of gemeenschapsgebieden, vragen verkopers vaak opgeblazen prijzen in Australische dollars (AUD) voor lokale handwerk zoals schelpsieraden of geweven matten, zoals het eisen van AUD 40 voor een item dat AUD 15 waard is, en maken ze misbruik van toeristen' gebrek aan kennis van lokale kosten en het eiland's beperkte onderhandelingscultuur.

Reizigers die SIM-kaarten of mobiele opwaarderingen kopen van straathandelaren in algemene gebieden, kunnen ongeldige of gemanipuleerde codes worden verkocht voor AUD 10-20, die niet activeren, en maken ze misbruik van Nauru's afhankelijkheid van Digicel-diensten en toeristen' behoefte aan connectiviteit bij aankomst.

Op Yaren International Airport, gedogen onbevoegde chauffeurs zich als taxi's en eisen AUD 30 voor een rit van 5 minuten naar nabije accommodaties, vergeleken met de standaard AUD 10 tarief, door brandstoftoeslagen of wegkosten te claimen in dit kleine district's beperkte vervoersopties.

In Aiwo's kustgebieden, individuen die snorkeluitrusting of strandstoelen verhuren, kunnen AUD 15 vragen voor een korte sessie wanneer de eerlijke tarief AUD 5 is, en doen zich voor als aangesloten bij niet-bestaande lokale toerisme-operators en richten zich op bezoekers die het eiland's riffen verkennen.

In Meneng, zelfbenoemde gidsen bieden tochten aan van verlaten fosfaat mijnbouwlocaties voor AUD 50 per persoon, ver boven de typische AUD 20, door historische betekenis te overdrijven en toeristen onder druk te zetten tot snelle beslissingen in dit district's afgelegen, minder gereguleerde gebieden.