Mauritanië Reisoplichting

In de uitgestrekte woestijngebieden van Mauritanië richten niet-gelicentieerde operators zich op toeristen bij grensovergangen of in transitknelpunten, en bieden ze reizen met korting aan naar sites zoals de Richat Structure voor ongeveer 5000 MRU per persoon. Ze stranden reizigers vaak op afgelegen locaties, zoals bij Chinguetti, en eisen een extra 2000-3000 MRU voor 'brandstof' of 'voertuigproblemen', en maken misbruik van het gebrek aan mobiele dekking.

Bij culturele sites zoals de oude ksour in de Sahara, doen lokale herders zich voor als gidsen en bieden ze kamelenritten aan, met een initiële prijs van 1000 MRU voor een korte tocht, maar later claimen ze 'tribale kosten' of uitrustingskosten, waardoor de prijs oploopt tot 3000 MRU en ze weigeren terug te keren zonder betaling.

Bij grenzen zoals die met Senegal of Mali, eisen individuen in uniformen of met badges onofficiële 'verwerkingskosten' van 500-1000 MRU voor toegang, met claims van papierwerkproblemen, vaak bij afgelegen posten waar toezicht beperkt is.

In Nouakchott, vooral rond de luchthaven of Marché Capitale, schakelen taxichauffeurs meters uit en noemen ze opgeblazen prijzen, zoals 400 MRU voor een 10km rit naar het stadscentrum die 100 MRU zou moeten kosten, en doen ze dan alsof de auto kapot is om meer te eisen.

Bij banken in het stadscentrum van Nouakchott bieden straathandelaren aan om valuta te wisselen tegen betere tarieven dan officiële bureaus, en wisselen ze echte biljetten om voor namaak Ouguiya of korten toeristen met 20-30% tijdens de transactie.

In Nouadhibou verkopen verkopers bij het treinstation namaak of opgeblazen kaartjes voor de ijzerertrein naar Zouerate, en rekenen ze 2000 MRU in plaats van de standaard 500 MRU, en kunnen ze passagiers halverwege in de woestijn achterlaten.

Bij de haven van Nouadhibou bieden niet-gelicentieerde vissers boottochten aan naar het Banc d'Arguin National Park voor 1500 MRU, maar eenmaal op zee eisen ze extra voor 'uitrusting' of korten de tochten in, en maken ze misbruik van de maritieme aantrekkingskracht van het gebied.

In Atar, bij oude rotskunstsites zoals die in de Adrar-regio, eisen zelfbenoemde gidsen 'entreegelden' van 1000 MRU na tours, met de claim dat het voor tribale bescherming is, en kunnen ze paden blokkeren tot ze betaald zijn.